Ta strona używa cookie. Korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Akceptuję

Loading...


Szukaj Menu
A A A wysoki kontrast: A A

Portal Promocji Eksportu



Rynek pracy i zatrudnianie pracowników

Wyślij Drukuj Pobierz dodał: Tomasz Piętka | 2016-04-12 17:37:17
indonezja, praca, świadczenia socjalne, zawody

Indonezyjski rynek pracy obwarowany jest szeregiem wymagań formalnych, które w znaczący sposób ograniczają możliwości podjęcia pracy przez cudzoziemców.

 

 

W Indonezji swoje oddziały ma większość międzynarodowych korporacji, które na kierowniczych stanowiskach zatrudniają obcokrajowców. Przed potencjalnym pracownikiem zagranicznym i jego pracodawcą piętrzą się przeszkody biurokratyczne, które nie tylko spowalniają proces zatrudnienia, lecz również znacznie podnoszą koszty. Wyjątkiem są nauczyciele języka angielskiego pochodzący z USA, Wielkiej Brytanii, Australii czy Nowej Zelandii, którzy chętnie są zatrudniani przez liczne szkoły międzynarodowe w Dżakarcie.

W chwili obecnej indonezyjska siła robocza szacowana jest na ok. 124 mln osób. Pracownik indonezyjski wytwarza średnio rocznie dobra o wartości 20 tys. USD, w porównaniu do 45 tys. w Malezji i 115 tys. w Singapurze.

Minimalne standardy pracy, wysokość odpraw i odszkodowań reguluje ustawa nr 13/2003. Indonezja ratyfikowała główne konwencje Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP), w tym dotyczącą możliwości przeprowadzania negocjacji zbiorowych, równych płac dla kobiet i mężczyzn za taką samą pracę, pracy przymusowej, wolności związków zawodowych i ochrony prawa zrzeszania się.

Miesięczne stawki minimalne ustalane są indywidualnie dla 30 prowincji (UMP – Upah Minimum Provinsi) lub poszczególnych dystryktów / miast w przypadku Jawy Zachodniej, Jawy Centralnej, Jawy Wschodniej, Specjalnego Regionu Yogyakarta (UMK – Upah Minimum Kabupaten / Kota) wewnątrz nich, indywidualnie. Pensja minimalna obejmuje minimalną stawkę podstawową, wypłatę za nadgodziny, chorobowe i płatny urlop. Wypłata w gotówce stanowić musi co najmniej 75% stawki minimalnej. Reszta zapewniona może byż w formie żywności lub transportu. Dodatkowa miesięczna pensja wypłacana jest przed Ramadanem (muzułmańskim postem).

Lista minimalnych wynagrodzeń miesięcznych w Indonezji w 2016 r. (porównanie z 2015 r.) w IDR (1 mln IDR to aktualnie ok. 290 PLN)

         
 

Prowincja

UMP 2016

(IDR)

UMP 2015

(IDR)

Zmiana % w porównaniu do 2015 r.

1

Aceh

2.118.500

1.900.000

11,50%

2

Bali

1.807.600

1.621.172

11,50%

3

Bangka Belitung

2.341.500

2.100.000

11,50%

4

Banten

1.784.000

1.600.000

11,50%

5

Bengkulu

1.605.000

1.500.000

7,00%

6

DKI Jakarta

3.100.000

2.700.000

14,81%

7

Gorontalo

1.875.000

1.600.000

17,19%

8

Jambi

1.906.650

1.710.000

11,50%

9

Kalimantan Centralny

2.057.550

1.896.367

8,50%

10

Kalimantan Północny

2.175.340

2.026.126

7,36%

11

Kalimantan Południowy

2.085.050

1.870.000

11,50%

12

Kalimantan Wschodni

2.161.253

2.026.126

6,67%

13

Kalimantan Zachodni

1.739.400

1.560.000

11,50%

14

Lampung

1.763.000

1.581.000

11,51%

15

Maluku

1.775.000

1.650.000

7,58%

16

Maluku Północne

1.681.266

1.577.617

6,57%

17

Papua

2.435.000

2.193.000

11,04%

18

Papua Zachodnia

2.237.000

2.015.000

11,02%

19

Riau

2.095.000

1.878.000

11,55%

20

Riau Island

2.178.710

1.954.000

11,50%

21

Sulawesi Centralne

1.670.000

1.500.000

11,33%

22

Sulawesi Północne

2.400.000

2.150.000

11,63%

23

Sulawesi Południowe

2.250.000

2.000.000

12,50%

24

Sulawesi Południowo-Wschodnie

1.850.000

1.652.000

11,99%

25

Sulawesi Zachodnie

1.864.000

1.655.500

12,59%

26

Sumatra Północna

1.811.875

1.625.000

11,50%

27

Sumatra Południowe

2.206.000

1.974.346

11,73%

28

Sumatra Zachodnia

1.800.725

1.615.000

11,50%

29

Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie

1.425.000

1.250.000

14,00%

30

Małe Wyspy Sundajskie Zachodnie

1.482.950

1.330.000

11,50%

Źródło: liputan6.com

Umowa o pracę może być zawarta na czas określony (PKWT – Perjanjian Kerja Waktu Tertentu), maksymalnie na dwa lata, z możliwością przedłużenia o jeden rok; lub nieokreślony (PKWTT - Perjanjian Kerja Waktu Tidak Tertentu). Dopuszczalny jest również tzw. outsourcing.

Rocznie każdemu pracownikowi przysługuje 12 dni płatnego urlopu oraz dni wolne w święta państwowe. Ponadto, przewidziane są: urlop macierzyński i dni wolne z okazji uroczystości rodzinnych.

W przypadku zwolnienia pracownika, który był zatrudniony nieprzerwanie, przez co najmniej trzy miesiące, pracodawca zobowiązany jest do wypłaty odprawy w wysokości od jedno- do dziewięciokrotności ostatniego miesięcznego wynagrodzenia (w zależności od stażu pracy), a po trzech latach pracy - dodatkowo - dwukrotności ostatniej miesięcznej pensji.

Zatrudnienie cudzoziemców dozwolone jest tylko w przypadku, kiedy na dane stanowisko nie można znaleźć pracownika lokalnego. Jednocześnie, musi być zorganizowane szkolenie, które pozwoli na zastąpienie cudzoziemca Indonezyjczykiem. Z reguły, nie ma problemów
z zatrudnieniem cudzoziemców na stanowiska techniczne, lub kierownicze, jednak istnieją ograniczenia dot. wykonywania czynności kadrowych.

Obcokrajowcy dzielą się na cztery klasy: specjaliści, menedżerowie, kierownicy i technicy i operatorzy. Zezwolenia na pracę są wymagane dla wszystkich czterech klas.

Wraz z dniem 27 grudnia 2013 roku Ministerstwo Zasobów Ludzkich wydało rozporządzenie nr 12 /2013 roku, dotyczące zatrudniania zagranicznych pracowników, zastępując tym samym akt tej samej rangi oznaczony numerem PER.02/MEN/III/2008. Zmiany dotyczą następujących kwestii:

  • Podmiot zatrudniający obcokrajowca musi posiadać formę osoby prawnej. Możliwość ta została odebrana spółce cywilnej (persekutan perdata), spółce komandytowej i tzw. usaha dagang. Wyjątki od tej zasady, zapisane są w art.4 rozporządzenia nr. 12/2013.
  • Rozporządzenie szczegółowo w oparciu o Plan Wykorzystywania Obcej Siły Roboczej (RPTKA), określa pojęcie pracy tymczasowej. Wg. Art. 8 rozporządzenia, praca tymczasowa to: (I) prace wykonywane i ukończone natychmiast; (II) prace związane z instalacją maszyn, elektryką, serwisem posprzedażnym.
  • Rozporządzenie stanowi, iż pracownicy, w szczególności zaś wywodzący się z innego kraju niż Indonezja, muszą posiadać określone kwalifikacje. Muszą być one potwierdzone odpowiednimi certyfikatami, bądź pięcioletnim stażem na danym stanowisku.
  • Przyjmowanie aplikacji wraz z obsługą procesu legalizacji zatrudnienia obcokrajowca, odbywa się za pośrednictwem Ministerstwa Zasobów Ludzkich i Transmigracji. Wniosek o wizę pracowniczą oraz zezwolenie na pracę należy składać drogą online.

Wymagania dotyczące potencjalnych pracowników z zagranicy:

  • Muszą posiadać odpowiednie kwalifikacje;
  • Wymagane są odpowiednie kompetencje, poparte odpowiednimi dokumentami certyfikującymi, bądź pięcioletnim stażem pracy na podobnym stanowisku.
  • Pracownik taki zobowiązany jest złożyć pisemną deklarację, iż będzie dzielił się swoim doświadczeniem i umiejętnościami z innymi pracownikami, będącymi obywatelami Indonezji.

Ponadto pracodawca może zatrudnić potencjalnego pracownika z zagranicy na maksymalnie jednym stanowisku w tym samym przedsiębiorstwie. Zakazane jest także, zatrudnienie pracownika zagranicznego, w przypadku gdy jest on już zatrudnionym przez innego pracodawcę. Wyjątek stanowi pozycja dyrektora i komisarza.

Decyzją Ministerstwa Pracy i Transmigracji RI z dnia 14 stycznia 2015 roku, wprowadzono dalsze ograniczenia dla obcokrajowców odnośnie uzyskiwania zatrudnienia w 6 różnych sektorach gospodarki. Tego samego dnia, rozporządzenie stało się częścią porządku prawnego Indonezji. Wspomniana regulacja dotyczy:

  • sektora rolnictwa, leśnictwa oraz rybołówstwa: hodowla zwierząt (rozporządzenie 12/2015);
  • agencji pośrednictwa pracy dla pracowników lokalnych (rozporządzenie 13/2015);
  • sektor produkcji: wytwórstwo mebli (rozporządzenie 14/2015);
  • sektor produkcji: produkcja obuwia (rozporządzenie 15/2015);
  • wynajmujących lokale i powierzchnie użytkową, dostawców produktów spożywczych i napojów bezalkoholowych (rozporządzenie 16/2015);
  • sektor produkcji: produkcja papierosów i cygar (rozporządzenie 17/2015);

Ograniczenia dotyczą maksymalnego okresu zatrudnienia obcokrajowców na niektórych stanowiskach. Nie wprowadzono rozróżnienia pomiędzy obywatelami państw ASEAN i państw trzecich.

W celu zatrudnienia obcokrajowców, firma musi przedłożyć plan dot. zatrudnienia, tzw. RPTKA, tj. Plan Wykorzystywania Obcej Siły Roboczej – (Rencana Penempatan Tenaga Kerja Asing) Indonezyjskiej Radzie Koordynacji Inwestycji (BKPM) (spółka z udziałem zagranicznym) lub Ministerstwu Siły Roboczej i Transmigracji – (MSRT) (firma lokalna). Dokument powinien zawierać wszystkie stanowiska, na których w okresie jednego roku, zostaną zatrudnieni obcokrajowcy, wymagania, plany szkoleniowe dla indonezyjskich pracowników.

W momencie kiedy RPTKA jest oficjalnie zatwierdzony, przedsiębiorstwo występuje do ww. instytucji o pozwolenie na pracę dla konkretnych osób – tzw. IMTA (Izin Mempekerjakan Tenaga Kerja Asing). Po pozytywnym rozpatrzeniu danej sprawy wydawana jest zatwierdzona rekomendacja TA-01. Zatrudnienie cudzoziemca wiąże się również z obowiązkiem opłaty rocznej, którą pracodawca uiszcza na rzecz Ministerstwa Pracy i Transmigracji RI w wysokości 1200 USD (płatność z góry).

Kolejnym etapem jest uzyskanie przez przyszłych pracowników VITAS - Visa Izin Tinggal Terbatas tj. wizy tymczasowej, która wydawana jest przez Ambasadę Indonezji w danym kraju. Wjazd na teren Indonezji na wizie VITAS musi być zgłoszony oficjalnie do Urzędu Imigracyjnego RI w ciągu 7 dni od daty przekroczenia granicy. VITAS uprawnia do ubiegania się o tymczasowe zezwolenie na pobyt tzw. KITAS - Kartu Izin Tinggal Terbatas, wydawany maksymalnie na okres 1 roku. O KITAS występują również małżonek oraz dzieci zatrudnionego obcokrajowca. Po minimum 3-letnim pobycie na terenie Indonezji z użyciem KITAS, obcokrajowiec może ubiegać się o stałe zezwolenie na pobyt, tzw. KITAP - Kartu Izin Tinggal Tetap, wydawane po raz pierwszy na 5 lat.

Warto zaznaczyć, iż IMTA wydawane jest danej firmie a nie pracownikowi zagranicznemu. W przypadku zmiany pracodawcy, cała procedura musi być powtórzona od początku. Znane są przypadki deportacji cudzoziemców z Indonezji, w sytuacji, kiedy np. faktyczne miejsce pracy lub nazwa stanowiska i zakres wykonywanych obowiązków nie pokrywają się z danymi w zatwierdzonej przez władze indonezyjskie dokumentacji.

Alternatywą dla ww. procedury jest praca z wykorzystaniem wizy biznesowej. Należy zaznaczyć jednak, iż w 2015 r. weszło w życie rozporządzenie Ministerstwa Pracy i Transmigracji RI nr 16/2015, które ogranicza możliwość wykorzystania wizy biznesowej w wielu przypadkach i nakazuje uzyskanie IMTA (wykład podczas seminarium, wykład związany z przedstawieniem w firmie nowych rozwiązań, technologii, audyt, instalacja urządzeń, wykonywanie usług gwarancyjnych).

Z uwagi na możliwość swobodnej interpretacji ww. przepisów przez służby imigracyjne RI, zalecamy przed przyjazdem do Indonezji kontakt z Ambasadą RI w Warszawie, w celu ustalenia, jakie dokumenty potrzebne będą w Państwa konkretnym przypadku.